De Atacama woestijn is een van die plekken die je altijd bij blijft. Het landschap is leeg, droog en uitgestrekt, maar juist dat maakt het bijzonder. Je merkt meteen dat je ergens bent waar alles anders voelt. De stilte is diep, de kleuren zijn intens en het licht verandert voortdurend. Alles is langzaam en dat geeft je hoofd ruimte. Als je even helemaal weg wilt uit de drukte van het dagelijks leven, dan is dit een plek die je echt raakt. Je wordt vanzelf rustiger, omdat er niets is dat je afleidt. Alleen jij, het stof en de oneindige horizon. De woestijn ligt in het noorden van Chili, langs de westkust van Zuid-Amerika, tussen de Andes en de Grote Oceaan. Het is een van de droogste plekken ter wereld, met sommige gebieden waar nog nooit regen is gemeten. Juist die extreme omstandigheden maken het zo’n bijzondere bestemming.
Het landschap is rauw en toch adembenemend
Je verwacht misschien alleen maar zand, maar de Atacama woestijn heeft veel meer te bieden. Er zijn rotsformaties die lijken op kastelen, valleien die glinsteren door het zout en warmwaterbronnen midden in de dorre vlakte. De kleuren veranderen met het uur, van geel in de ochtend naar rood in de middag en blauwpaars als de zon ondergaat. Je kunt uren wandelen zonder iemand tegen te komen. Soms zie je een groep flamingo’s bij een meer of hoor je het gekraak van een droge struik in de wind. Alles voelt hier groter dan jijzelf. Dat maakt indruk. Je kunt het niet sturen, je moet gewoon volgen wat de omgeving je geeft. Vanuit het dorpje San Pedro de Atacama, een populaire uitvalsbasis voor reizigers, kun je de omgeving goed verkennen. Daar voel je hoe het leven zich aanpast aan droogte, wind en zon.
Elke stap voelt als een ontdekking
Doordat het landschap zo kaal is, let je op de kleinste dingen. Een steentje, een scheur in de grond, een plukje gras dat zich vastklampt aan het leven. Je kijkt met andere ogen. Als je bijvoorbeeld de Valle de la Luna bezoekt, denk je echt even dat je op een andere planeet bent beland. De grond is zo wit van het zout dat het lijkt alsof er net sneeuw is gevallen, maar het kraakt onder je voeten van de droogte. En dan dat licht, dat de bergen laat gloeien alsof ze van binnenuit branden. Alles nodigt uit om stil te zijn, om te voelen en te luisteren naar wat er binnenin jou gebeurt. Juist doordat er zo weinig afleiding is, krijg je het gevoel dat je alles veel intenser beleeft. De leegte werkt bijna als een spiegel voor je gedachten.
De zon en de lucht vragen om aandacht
In de Atacama woestijn is het overdag vaak extreem warm. Je voelt de zon niet alleen op je huid, maar ook op je ademhaling. De lucht is droog en ijl, vooral als je hoger zit. Je merkt het aan je energie. Wandelen kost meer moeite, je hebt sneller dorst en soms voel je je licht in je hoofd. Maar als je je aanpast, komt er iets moois voor terug. Je leert naar je lichaam te luisteren. Je neemt pauzes, drinkt genoeg en blijft in de schaduw wanneer dat kan. En als de avond valt, koelt het snel af. Dat contrast zorgt ervoor dat je alles intenser beleeft. Elke dag voelt als een kleine overwinning. En doordat je je dagritme moet aanpassen, ervaar je hoe je lichaam reageert op puur natuur, zonder afleiding van stadse drukte.
Je komt in contact met een andere manier van leven
Mensen in deze streek hebben een sterke band met de natuur. Ze verbouwen hun gewassen met minimale middelen en gebruiken technieken die al eeuwen oud zijn. Je merkt dat er respect is voor het landschap, voor het ritme van de seizoenen en voor elkaar. Als reiziger word je daar deel van. Je eet wat er lokaal wordt gemaakt, je slaapt vaak simpel en je past je aan aan het tempo van het dorp. Dat geeft rust. Je wordt vriendelijk begroet, er is tijd voor een gesprek en niets hoeft snel. Dat maakt je ook milder naar jezelf. Alles mag hier even wat langzamer. Juist dat langzame leven is wat je misschien het meest bijblijft als je weer naar huis gaat.
De sterrenhemel laat je anders kijken naar het leven
De lucht in de Atacama woestijn is een van de helderste ter wereld. Dat komt doordat er bijna nooit wolken zijn en er nauwelijks luchtvervuiling is. Je kunt hier sterren kijken zoals nergens anders. In de nacht zie je miljoenen lichtpuntjes en vaak ook vallende sterren. Veel mensen bezoeken deze plek speciaal voor dat uitzicht. Je ligt in het zand, met een dekentje om je heen, en je kijkt omhoog. Je denkt aan vroeger, aan wat belangrijk voor je is, en aan hoe klein je eigenlijk bent. Maar dat is niet eng. Het maakt je zacht. Je beseft dat je even niets hoeft. Alleen ademen en kijken is al genoeg. En zelfs als je weer in het vliegtuig naar huis zit, weet je dat je deze hemel nooit meer vergeet.
Deze reis laat je niet meer los
Als je weer thuiskomt, merk je hoe anders je naar dingen kijkt. Je hoeft niet overal iets van te vinden, je hoeft niet altijd bereikbaar te zijn. In de Atacama woestijn heb je ervaren dat er ook rust is in leegte. Je hebt gevoeld dat stilte je iets leert. Misschien ben je niet veranderd als persoon, maar je hebt wel iets meegenomen. Een gevoel van ruimte, van eenvoud, van verbinding met de aarde. En dat blijft in je zitten, ook als je weer in de drukte van de dag bent. Die herinnering aan de Atacama woestijn blijft een plek waar je in gedachten altijd even naar terug kunt.
